Voor het eerst in mijn leven heb ik een Bougainvillea in de herfst binnen in huis gezet, nadat deze was uitgebloeid.
Ik vond het altijd te veel werk om een plant te bewaren.
Ik kon het niet aanzien om een kale, stervende plant ergens neer te zetten.
Het was gemakkelijker om in het voorjaar gewoon een nieuwe te kopen.
Maar deze plant had mij in de zomer zoveel schoonheid laten zien.
Prachtige bloemen, in een diep paars-roze kleur.
Ook na de droogte van deze zomer bleef hij in alle kracht zijn bloeiwijze volhouden.
In de winter vond ik het moeilijk om naar hem te kijken.
Een uitgedroogde plant, verdord blad, afgevallen bladeren in droge grond.
Meerdere keren stond ik op het punt om hem weg te gooien.
In het voorjaar zette ik hem weer buiten.
Na mijn vakantie kwam ik terug, en wat ik toen zag, was ongelooflijk:
Een prachtige weelderig bloeiende Bougainvillea.
Groter, voller, mooier dan het jaar ervoor.
Mijn hart maakte een sprongetje.
Het leven gaat door.
Ondergronds, onzichtbaar, maar hoopvol en stevig.
Na de dood is het verlies schraal, mager en levenloos.
Alleen verbinding en liefde met anderen geeft steun.
En toch groeit ondergronds, buiten ons gezichtsveld, het leven door.
In verbinding.
Hoop…
Laat je verrassen.
Geef nooit op.
