Er was nog tijd over om een korte wandeling te maken. We reden met de auto omhoog naar 1200 meter en startten onze tocht bij de laatste parkeerplaats. Een rondje van 2 uur rondom de krater.
Na een behoorlijke klimpartij maakte het bos plaats voor een rotsachtige omgeving. Direct kwam een dichte mist opzetten.
We konden de afslagen nauwelijks zien. De prachtige rotsformaties deden me denken aan rituelen die zich daar rondom zouden hebben kunnen plaats vinden. Offers brengen, ceremonies, zang en muziek. Alle verlangens die in ons zitten oproepen, vragen om hulp bij ziekte en eenzaamheid. Zodat de hoop blijft. Hoop op betere tijden, vrede en liefde met elkaar.
De mist werd dichter en we moesten goed opletten om onze voeten zorgvuldig neer te zetten.
Iedere bocht zag er anders uit. Wat n prachtige tocht. Geen vergezichten maar heel dichtbij ontstond een nieuw moment. Als je zo altijd zou kunnen leven? In het nu zonder vooruit te kijken? Contact met je voeten en de aarde in een harmonieus lichaam. Wat zou het leven dan simpel en overzichtelijk zijn.
