Een dierbare vriend van mij werd plotseling ziek. Het zou niet lang meer duren. De laatste jaren werd het steeds moeilijker om met hem te communiceren. Ik voelde me afgewezen en niet toegelaten. Verbinding bestond voor mij uit praten en luisteren met elkaar.
Inmiddels heb ik de wijsheid om in te zien dat er ook verbinding bestaat zonder woorden. Tijdens zijn sterfproces liep ik in het bos bij de wodanseiken in Wolfheze. Ik zag de eenzame, oude gehavende bomen op een rij staan. 450 jaar-500 jaar oud.
Iedere boom moest hard werken om te blijven leven
Zichtbaar waren de afgebroken takken, beschadigde boomschors, gaten in de stam en weinig blad aan de bomen. Boven de grond was ook hun sterfproces begonnen. Eenzaam, geen communicatie met de andere bomen. Iedere boom moest hard werken om zichzelf op de aarde in leven te houden.
Onder de grond krioelde een wortelstelsel van onrust en beweging
Dikke en dunne wortels, schimmeldraden en nieuwe wortels zochten een weg naar elkaar. Ze waren druk bezig om elkaar te verzorgen en te helpen. De dode bomen en de zieke bomen werden verbonden met de sterke, voedende bomen. Onzichtbaar voor de buitenwereld speelde dit alles zich af onder de grond.
Ik was met aandacht en liefde bij mijn vriend tijdens zijn stervensfase. Zonder woorden en er was heelheid, communicatie en verbinding tussen ons.
