We liepen hoog in de bergen. Om ons heen; Agaven, cactussen en vele bloeiende vetplanten. De geur van de eucalyptus bomen was heerlijk. De zon scheen in onze rug. We klommen via hoge grillige rotsblokken en konden nauwelijks ons evenwicht houden. Het bos sloot zich dichter om ons heen. De top in het mystieke bos leek dichterbij te komen. De mist liet zich zien in fijne kleine regendruppels. Als we maar op de top kwamen dan zou het bos zich openen en zou de lucht weer zichtbaar zijn. Het bos werd grilliger en donker. Mijn stemming benauwder en somberder, ik voelde me afgesloten. Een gevoel wat bekend is als ik geen contact met mezelf heb. Hoe we ook zochten geen top te bekennen. De lucht bleef onbereikbaar er viel een somberte om mij heen. Geen top en verder zonder doel; mijn stemming werd vlak en afwezig.
De weg naar beneden was steil en glad. Alert en geconcentreerd liep ik naar beneden. Binnen een paar seconden gleed ik uit. Een harde val, m’n wandelstok schoot tegen een boomstam. Ik voelde m’n borstbeen. Moeilijk ademend en nog voorzichtiger vervolgde ik de afdaling.
Totdat de zon zichtbaar werd in het dal. Daar lag de diepte onder mij. Stil wachtend zonder beweging lag het dal te stralen in de warmte. Mijn lichaam stroomde vol met geluk.
Behoedzaam en traag vervolgde ik de steile afdaling. Blij met de warmte en tevreden op de goede afloop.
De dodenval
Terwijl ik in mijn natuur huisje voor het glas naar buiten keek schrok ik van een hard geluid. Ik keek om mij heen en zag niets. Totdat ik naar beneden keek en mijn oog viel op een spartelende goudvink. Zijn pootjes spartelden zijn bekje ging open en dicht. Zijn borstje ging snel op en neer. Ik wilde helpen. Maar hoe? Een lichte paniek in mijn lichaam.
Wat kon ik doen? Ik zocht een doos en legde het vogeltje op een zachte doek. Misschien wat donker maken. Dan kan hij bijkomen van de klap. Naast de kachel legde ik de doos neer. Na 10 minuten was het stil. Ik keek naar het zachte mooie vogellijfje wat niet meer bewoog. Het lijfje voelde nog lauwwarm aan. En een groot verdriet kwam over mij.
Die ochtend had ik een liefdevolle begrafenis bijgewoond. Ik dacht aan haar. Plotseling overleden. Dit was ook een harde klap voor haar dierbaren. Zomaar ineens weggerukt uit onze levende wereld. De dood kan zich zomaar ineens aandienen.
Ik pakte een diepe opscheplepel. Het zand maakte plaats voor een klein kuiltje. Liefdevol pakte ik het vogeltje op en nam afscheid van z’n kleine lijfje voordat er zand overheen kwam.
Hetzelfde als vanmorgen. Ik liet haar alleen achter in de kist. In het grote doden rijkdom.
Het gaat jullie goed.
